Budowa geologiczna Karkonoszy
Karkonosze należą aż do jednostki geologicznej zwanej blokiem karkonosko-izerskim. W skład bloku karkonosko-izerskiego wchodzą również górska okręg i Pogórze Izerskie, dolina Jeleniogórska oraz rdzawy Janowickie. Same Karkonosze zbudowane są ze skał masywu karkonoskiego i wschodniej osłony granitu karkonoskiego. Ta ostatnia zbudowana jest ze skał metamorficznych proterozoicznych: gnejsów, granitów rumburskich, łupków łyszczykowych i amfibolitów oraz staropaleozoicznych – ordowickich i sylurskich: amfibolitów, fyllitów, zieleńców, marmurów i in. Tworzy jej osoba południową i wschodnią wydział Karkonoszy. Zachodnia wydział głównego grzbietu gór oraz północne pogórze jest zbudowane spośród granitu warycyjskiego. Łączna powierzchnia masywu wynosi ok. 650 km², spośród czego na terytorium tubylczy znajduje się niecała 1/3 – ok. 185 km². W Polsce jest mężczyzna określany mianem granitem karkonoskim, oraz w Czechach karkonosko-izerskim. Południowo-wschodnia wydział Karkonoszy (Lasockiego Grzbietu) zbudowana jest spośród osadowych serii skalnych należących aż do niecki śródsudeckiej: zlepieńców, piaskowców, mułowców i łupków ilastych.
Skały proterozoiczne i staropaleozoiczne zostały pospołu przefałdowane i zmetamorfizowane w czasie orogenezy waryscyjskiej. w czasie waryscyjskich ruchów górotwórczych, w górnym karbonie nastąpiła intruzja granitu karkonoskiego. Spowodowała jej osoba m.in. przeobrażenie łupków w hornfelsy. następny nastąpił okres denudacji i erozji, jaki doprowadził aż do zniszczenia skał okrywy i odsłonięcia głębinowych granitów.
Zasadniczy masyw został znowuż wydźwignięty w orogenezie alpejskiej (trzeciorzęd), jednak jego poszczególne części koturnowy się nierównomiernie, podzielone uskokami i spękaniami, po trosze wypełnionymi przez skały wylewne. szarpnięcie ten objął Karkonosze, górska okręg Izerskie i rdzawy Janowickie, jednak dolina Jeleniogórska nie została podniesiona.
zamek ChojnikPo ustaniu alpejskich ruchów górotwórczych nastąpił okres silnej erozji, usilny zwłaszcza w czasie zlodowaceń i po ustąpieniu lądolodu. Powstały w takim przypadku w najwyższym stopniu atrakcyjne elementy rzeźby Karkonoszy, nadające niektórym ich fragmentom znamiona wysokich gór typu alpejskiego. w najwyższym stopniu charakterystycznymi śladami tego okresu są kotły polodowcowe o skalistych ścianach, u których podnóży leżą stożki usypowe i napływowe, na dole zaś moreny denne, czołowe i boczne, stawy i jeziora cyrkowe, średnie i wysokie torfowiska. Wietrzenie w wysokogórskim, prawie że polarnym, klimacie doprowadziło aż do powstania znamiennych wieńców gruzowych, kopców darniowych (thufurów), gruntów strukturalnych, gołoborzy, rynien gruzowych, oraz szczególnie niezliczonych skałek, którymi Karkonosze są jawnie usiane i które stanowią o ich turystycznej atrakcyjności. Na ich powierzchniach można znaleźć akuratnie wykształcone kociołki wietrzeniowe, oraz w łożyskach rzek i potoków – marmity, czy garnki polodowcowe, będące lejowatymi zagłębieniami w skałach koryta o średnicach oraz głębokościach dochodzących nawet aż do kilku metrów. Wytworzone zostały tak bywa w okresie polodowcowym przez wirujące w wodzie kamienie, żłobiące studzienki.